Ik heb mijn oma altijd als voorbeeld gebruikt als ik in de bibliotheek mensen sprak die zeiden dat ze te oud waren voor computers, internet en e-mail. "Mijn oma kan het ook, en die is al ...." zei ik dan. Ze is meegegaan met de tijd en heeft tot haar 91-ste inderdaad ge-e-maild. Op het laatst vanaf haar laptop met webcam!
Maar ze hield ook dagboeken bij. Gewoon met pen en papier. Twee werelden naast elkaar.
Ze heeft heel veel bewaard en (prachtig geordend) nagelaten. Volgens mij komen die bibliotheekgenen van haar kant!
Ik lees nu haar dagboeken. En oude brieven uit de jaren '30 en '40. Mooi in schoonschrift, met vulpen geschreven en ouderwets per post bezorgd (die toen nog 2x per dag werd besteld!). In de brieven van mijn opa aan mijn oma staan zelfs tekeningetjes, die hij met vulpen uit de losse pols schetste.Het is bijzonder om je eigen familiegeschiedenis zo uit eerste hand te lezen. En ik realiseer me dat er sinds die tijd een heleboel veranderd is. Als je bedenkt hoe anders het dagelijks leven er 60 jaar geleden uitzag.....
Dan wordt het extra speciaal dat mijn oma, en al die andere dames en heren van rond de 90, nog overweg kunnen met die moderne techniek!
Posts
2 opmerkingen:
Het leven van zestig jaar geleden zal veel rustiger en vooral overzichtelijk zijn geweest. Daarom vind ik het heel knap van je oma dat ze meeging met de ontwikkelingen van deze hectische tijd. En wat bijzonder dat jij na zoveel jaren haar belevenissen kunt lezen.
Bedankt voor het plaatje, zo weten wij nu dat het op 27 augustus 1941 om 14 uur behoorlijk waaide en regende.
Wat een mooi stukje. Na de 23 dingen cursus, heb ik mijzelf beloofd 'ook zoals oma Mimi (de oma van Eppo)' te worden. Als ik bedenk dat de eerste computer die bij ons in huis stond, ik alleen maar afstofte en zeer zeker niet aanzette, is er veel veranderd. Als internet het niet doet, of mijn computer heeft kuren, voel ik mij al ontregeld.
Een reactie posten